Aria
Mendi-hegalaren xuxurla eta larrearen memoria
Mendi-hegalaren xuxurla eta larrearen memoria
Maldari helduta, mendiak orekan eutsiko balio bezala, Aria bere bazter ezkutuenetako isiltasunean agertzen da. Ez da inposatzen den leku bat, baizik eta aurkitzen uzten dena. Atmosfera bordetara igotzen den bidetik lerratzen da, non oholtxozko teilatuak haizearekin elkarrizketan ari direla baitirudi. Paisaia honetan guztian, gogortasunera egokitzen jakin duen bizitzaz hitz egiten da: hurritzek inguratutako belardiak, topografiarekin kurbatzen diren bidexkak eta inbaditu gabe besarkatzen dituzten basoak. Denbora hautematen den lurralde bat da, non artzain bizitzak eta mendiak oraindik irauten duen munduan egoteko modu bat elkarrekin ehundu duten.
Aria 859 metroko altueran dago, eta 8 kilometro koadroko lurraldea hartzen du Aezkoako haranean. Bere nortasuna lurraren labore egonarritsuaren – patata eta zereala – eta mendiko abeltzaintzaren artean eraiki da, non Pirinioetako behia, ardia eta behorra paisaiaren eta bizitzaren funtsezko parte izan diren belaunaldiz belaunaldi. Gaur egun, herria lasai dago, ez hutsik, jarraitutasuna baizik. Eremu euskaldun honetan, aezkerak oihartzun hauskor baina iraunkorra du oraindik, lurraldeari eusten dion hizkuntza, bideek, etxeek eta memoriak egiten duten bezala. Ariak iraun egiten du, eta iraunkortasun horretan aurkitzen du bere zentzua.
Aria zeharkatzea bizitzak eta mendiak elkarrekin bizitzen nola ikasi duten deskubritzea da, inposatu gabe.
Online