Aita Santuaren bideko begiratokia Xabierren

Zangoza eta Xabierren artean, lurra leun-leun altxatzen den tokian, bideak bidea gelditzeko eta begiratzeko leku bat aurkitzen du. Aita Santuaren Bideko Begiratokia paisaiaren irekidura bat bezala sortzen da, lurra Aragoi ibairantz makurtzen dela dirudien puntu bat.

Garaiera horretatik, harana ahaleginik egin gabe hedatzen da: ibaiertzeko landarediak lerro biziak marrazten ditu ibilguaren ondoan, eta lurraldea memoria ireki gisa hedatzen da, igarobideaz, historiaz eta gizakiaren presentziaz hitz egiten duena. Hemen, bidezidorrak gidatu eta behatu egiten du. Pausoa motelagoa bihurtzen da, ia intuitiboa, lekuak paisaiak gordetzen duena entzutera gonbidatuko balu bezala.

Ibaiaren eta bidearen arteko harremana azalpenik gabe agertzen da. Biek aurrera egiten dute, elkarri laguntzen diote eta eraldatu egiten dira, puntu horretan geldiune natural bat utziz, non begirada esperientzia bihurtzen den.

Zer esperimentatu hemen?

• Aragoi haraneko begiratoki naturala: Goragune honetatik paisaia bere zabaltasun osoan erakusten da, ibaiaren ibilbidea eta ingurua agerian utziz.
• Ibai-paisaiaren interpretazioa: Ura eta lurraldea denboraren poderioz nola moldatu diren ulertzeko egokitutako espazioa.
• Argazkigintzarako puntu panoramikoa: Bailararen esentzia, landaredia eta Aragoiko trazadura atzematen dituzten perspektiba irekiak.
• Atsedena bidezidor historikoan: Ibilbidean integratutako etenaldi bat, non gelditzea bidearen beraren parte baita.