Aintzioa

Mila metrotik gora, Labia mendilerroa zabaltzen da, denbora baso eta harri artean diluitzen dela dirudien espazio batean. Aintzioa goiko muga horretan dago, non airea garbiago bihurtzen den eta ikuspegiak inguruko haranetara zabaltzen diren. Tokiko atmosfera distantzia-sentsazio horretan antzematen da: hemendik, begiradak horizonte zabalak hartzen ditu, bizitza funtsezkoan ainguratzen den bitartean. Zur landuak eta elizako harriak paisaia bat osatzen dute, non gizakia integratu egiten den oreka hautsi gabe. Inguru horretan, antzinako artzainen oroimena eta mendiaren pultsu motela lasaitasun sakonean bizi dira. Badirudi dena erritmo beraren parte dela: haizea eta basoa, presente jarraitzeko erakutsi behar ez den istorioa.

Aintzioa informazio orokorra

Aintzioa 1.077 metroko altueran dago, eta haraneko gunerik garaiena eta Nafarroako altuenetakoa da. XIII. mendean sortu zen gutxienez, koroari dirua eta zereal moduan egindako ordainketak dokumentatzen zirenean. Lotura historiko horrek mendi-inguruaren aprobetxamenduari lotutako gizarte-antolaketa islatzen du. Gaur egun, 21 biztanle inguru ditu herriak, eta zuraren artisautzarekin erabat lotuta dago. Belaunaldiz belaunaldi, herritarrek ezpela eta beste zur batzuk landu dituzte, koilarak, kaikuak edo eskalapoiak bezalako tresna tradizionalak egiteko. Gaur egun, tradizio horrek dekorazio piezak egiten jarraitzen du, non sormena tokiko bizitzaren funtsezko zati izaten jarraitzen duen.

Zer ikusi Aintzioan?

Aintzioak paisaia eta tradizioa elkartzen dituen ibilbidea eskaintzen du.

• San Esteban eliza: XIII. mende hasierako eraikin gotikoa, XVI. mendeko aldaketekin, nabe bakarreko harriz egina. Barruan, koru altu bat nabarmentzen da, oso apaingarria den ganga izartua eta anatomian ezaugarri gotizistak mantentzen dituen XVI. mendeko Gurutziltzatu baten irudia dituena.
• Ebakidura handia: Herriaren ondoan haitzarte natural bat dago, eta bertatik Erro eta Artziko haranen panoramikak ikusten dira, Izaga haitzetik Adi edo Saioa gailurretaraino.
• Larrainak eta garbitokia: Garai bateko ohiko bizitza erregistratzen duten espazioak, non harriaren materiak trillarako eta uraren erabilera komunitariorako balio zuen.